vrijdag 19 december 2014

Canon's issue

 Twee weken geleden was ik samen met een tiental andere bloggers -waaronder Ghentstreets, Emma & Mona, Woonblog,...- door Canon uitgenodigd voor een exclusief christmas diner. Dineren, da's helemaal mijn ding, zéker als er zo'n toplocatie als the Red Loft te Gent voorzien was. Zoals je wel zou denken, kon ik vanaf het aperitief al niet meer wachten tot de climax van de avond (lees: dessert) voor mijn neus gezet werd. No kidding, als ik de kans had had ik niet één, twee maar drie van  die borden engelenvoedsel opgekregen. Gestoofde peer met een warm chocoladecakeje en een bol romig ijs, meer uitleg dan MMMMMMMH moet ik daar dus echt niet aan geven. 


We zouden liegen mochten we zeggen dat we zomaar uitgenodigd waren om eens op de kosten van Canon onze buikjes rond te eten, want we waren er om te tafelen rond hun issue: de meerderheid van de bevolking gebruikt de dag van vandaag hun smartphone om vanalles en nog wat vast te leggen op beeld, waar helaas naast een snelle post op Facebook vaak verder niets meer mee wordt gedaan. Komt het je bekend voor? Yay, stap 1 is alvast gelukt! 


We ruilen alsmaar meer onze kwalitatieve camera's in voor een draagbare versie die je altijd bij de hand hebt. Ook vliegen al onze foto's tegenwoordig virtueel rond, maar de vraag is of de echte waarde van gedrukte foto's dan niet verloren gaat. Volgens mij is het allemaal een proces van leren uit fouten. In principe zijn wij de eerste generatie die in 1 2 3 beelden digitaal kan vastleggen, het kan bewaren in een virtueel fotoboek en 20 jaar later in de puree zit omdat die schijf helaas pindakaas gecrasht is. Sentimenteel of niet, ik kan er altijd van genieten om eens door oude familie-fotoboeken te bladeren, hetzij van gênante kinderfoto's tot het trouwfeest van mijn grootouders. Het tastbare aan die foto's zal volgens mij nooit kunnen opboksen tegen het virtuele van de duizenden foto's die we nu dagelijks nemen. Daarom lijkt het me een goed idee om er slimmer mee om te gaan, er de mooiste selectie uit te nemen en ze toch nog op een of andere manier te vereeuwigen. Want hoe ouder je wordt, hoe sentimenteler de waarde van foto's wordt, niet waar?

Lijk je een leuke bijdrage te kunnen leveren aan the Canon issue, en de toekomst van fotografie te kunnen verbeteren?  Canon zou niets liever hebben dan dat jij ook jouw zegje doet in het debat, opdat de toekomst van het vereeuwigen van foto's er zo gekleurd mogelijk kan uitzien. Voel je gerust vrij om te reageren, dear bakers, en ik ben alweer een blij mens!  

dinsdag 16 december 2014

Panettone

Smaken en gewoontes, dat gaat als geen ander hand in hand tezamen, zeker als je zo'n gewoontedier bent als ik. Ik kies er bewust voor om bijvoorbeeld op restaurant nooit hutsepot te bestellen, aangezien geen enkele andere kan tippen aan die van mijn bobon. Dan is er nog zoiets: pannenkoeken. Hoewel ik als hobbybakker hier eigenlijk al een habitué in zou moeten zijn, laat ik dit altijd over aan de moeder des huizes. Geen enkele pannenkoeken smaken zo lekker als de hare, hiertegen opboksen is en blijft verloren moeite. En smoutebollen, die maak ik enkel wanneer het Aalst Carnaval is. Ik zeg het je, ik moet de geur nog maar ruiken en ik waan me al op het midden van de Grote Markt het grootste feest van het jaar te vieren. 


Wat hier thuis nog zo'n onoverkomelijke gewoonte is, is panettone als dessert op Kerstavond. Panettone is een traditioneel Italiaans brood, maar dat door het hoge suiker-, boter- en gedroogd fruitgehalte eigenlijk meer bij de textuur van een cake aanleunt. Al sinds ik me kan herinneren, staat deze Italiaanse specialiteit als climax van Kerstavond te pronken op het midden van de eettafel. Het moment van het aansnijden, overgieten met één, twee of misschien wel drie grote lepels crème anglaise en het door je keel laten glijden, da's voor mij goud waard. Om tradities in stand te houden, wordt dit bij ons enkel en alleen met Kerstavond gegeten. True that, eigenlijk doen we hier gewoon een heel jaar aan panettone-vasten :)


De afgelopen paar weken heb ik die vastenperiode dan tóch moeten doorbreken, en ging ik aan de slag om mijn eigen recept te schrijven. Want ramp o ramp, na al die jaren heb ik er me nog geen enkele keer aan gewaagd om het zelf eens uit mijn oven te toveren. Na enkele bevindingen als 'godverdomme mijn deeg rijst ni!' of 'ik maak brood, dus ik ban patisseriebloem van de ingrediëntenlijst en gebruik steevast echte broodbloem', kan ik jullie met trots het resultaat voorschotelen. Deze delicatesse is absoluut niet moeilijk te bereiden, enkel neem je best wel een goed leesboek bij de hand aangezien de rijstijd in totaal behoorlijk hoog kan oplopen. Maar wanneer het buiten ijzig koud aanvoelt, de kerstlampjes binnen fonkelen en je helemaal in the mood bent, dan kan ik je maar één ding zeggen: get those baking skills ready!




Benodigdheden:

Voor het startdeeg

  • 60g water
  • 60g volle melk
  • 8g gedroogde gist
  • 60g wittebroodbloem
  • 1 eetlepel kristalsuiker


Voor het deeg

  • 80g donkere rozijnen + 80g bleke rozijnen
  • ongeveer één kopje Amaretto (kan je vervangen door bijvoorbeeld rum)
  • 80g gekonfijte citrusschil
  • 3 eieren
  • 100g kristalsuiker
  • 1 eetlepel vanille extract
  • de fijngeraspte schil van 1 citroen
  • de fijngeraspte schil van 1 appelsien
  • 350g wittebroodbloem
  • 80g boter op kamertemperatuur, gesneden in blokjes
  • 1 eidooier + een scheutje melk


Werkwijze:

Laat enkele uren op voorhand de donkere en bleke rozijnen in een kommetje wellen in de Amaretto.

Begin met het maken van het startdeeg. Warm in een diep bord het water samen met de melk even in de microgolfoven op, tot het lauwwarm aanvoelt. Sprenkel de gedroogde gist erover en laat het geheel ca. 5 minuten onaangeroerd staan. 

Voeg de wittebroodbloem en de kristalsuiker toe aan het gistmengsel en meng tot een klonterloze pap. Voeg zeker niet nog meer bloem toe. Giet het papje in een ingevette kom, dek af met plasticfolie en laat gedurende 30 à 45 minuten rijzen, of tot het in volume verdubbeld is. Zie tips & tricks onderaan voor hoe je je deeg optimaal laat rijzen.

Klop vervolgens in een grote kom de eieren  met de kristalsuiker, het vanille extract en de fijngeraspte schil kort los. Giet het inmiddels gerezen startdeeg erbij en meng tot het volledig opgenomen is. Voeg de wittebroodbloem toe en meng, eventueel met de deeghaak van je keukenrobot, tot een homogene massa. Voeg de boter toe en meng tot het volledig opgenomen is. 

Bestuif je werkblad met behoorlijk wat bloem en kneed het deeg hierop ca. 20 minuten verder, of tot het veerkrachtig en niet taai aanvoelt. Als het deeg iets te plakkerig is, mag je nog wat meer bloem erdoor kneden. Let wel dat je niet te veel bloem toevoegt: hoe minder bloem hoe luchtiger het deeg en hoe beter het eindresultaat! 

Giet de rozijnen af, dep ze even droog in een keukenhanddoek en kneed ze samen met de gekonfijte citrusschil kort door het deeg. Indien het deeg ook nu nog iets te veel plakt, voeg je wat bloem toe. Vet een grote kom in met olie en doe het deeg hierin. Laat afgedekt met plasticfolie 4 1/2 u à 5 u rijzen, of tot het verdrievoudigd in volume is. 

Knip een vel bakpapier uit dat even lang is als de omtrek van een panettone vorm. Vet de vorm in met boter en bedek de binnenkant met bakpapier. Zie tips & tricks voor hoe je een panettone vorm kan vervangen. Haal het gerezen deeg uit de kom, druk lichtjes wat lucht eruit en leg het in de panettone vorm. Dek af met plasticfolie en laat het ca. 4 1/2 uur rijzen, of tot het in volume verdubbeld is.

Verwarm de oven voor op 180°C. Klop in een kommetje de eidooier met het scheutje melk los en borstel hier de bovenkant van het deeg mee in. Bak de panettone ca. 40 à 45 minuten goudbruin in de oven, of tot wanneer een breinaald in het midden er proper uitkomt. 

Laat de panettone minstens een half uur afkoelen in de vorm en serveer met wat crème anglaise of een glaasje marsala. 



Tips & tricks:
  • Zorg ervoor dat je voor het startdeeg de melk en het water niet té warm (lees: heet) maakt, anders verbrandt dit de gist en kan je deeg onmogelijk rijzen. 
  • Wil je deeg maar niet rijzen? Dan is de kans groot dat de kamertemperatuur wellicht te laag is, of er te veel tocht in huis is. Wat ik -zeker in koude winterdagen als deze- doe, is het deeg in een afgesloten kamer op een radiator zetten, daar is er amper tocht en kan de warmte van de radiator als geen ander het deeg in de lucht laten schieten. 
  • Geen panettone vorm in huis? Een gewone spring- of tulbandvorm doet het gerust ook!
  • Wil je de panettone wat heftiger maken, voeg dan gelijktijdig met de rozijnen wat gehakte pure chocolade toe aan het deeg. 

zaterdag 15 november 2014

Krakende honing-gembercake

Eén van de leukste dingen die ik aan mijn hobby vind, is het feit dat je elk culinair idee dat je te binnenschiet kan omzetten tot iets wat je een paar uur later met je wanten vers uit de oven haalt. Ik moet toegeven, soms worden hier zo'n scheve smoelen aan tafel getrokken dat ik mijn probeersel binnen de seconde zo snel mogelijk de vuilbak wil induwen en het meteen vergeten wil. Maar wanneer er zo'n moment is waarop je proevers zich dan tóch nog maar  een stukje extra nemen, zichzelf belovend dat ze wel eens een paar kilometers meer zullen joggen, dan zou je je geen betere hobby op de wereld kunnen wensen. 


Dit was dan ook het geval wanneer ik afgelopen week het recept voor mijn honing-gembercake schreef: een cake die je de zalige zoetheid van honing geeft in combinatie met de pittigheid van gember. Bring it on, baby!


Als fancy upgrade werkte ik hem af met sierlijke karameldraden, ook wel engelenhaar genoemd, waardoor je de cake omtovert tot een sierlijk kunstwerk op je koffietafel. Uiteraard kan je hem ook zonder de karameldraden maken, want culinair gezien is simpel voor mij vaak een synoniem voor lekker




Benodigdheden:

De cake
  • 200g boter
  • 250g vaste honing
  • 3 eieren
  • 170g patisseriebloem / patentbloem
  • 5g bakpoeder
  • 2 theelepels gemberpoeder, of meer/minder volgens je eigen smaak
  • een flinke snuif zout
  • 1/2 dl melk 

De karameldraden
  • 125g kristalsuiker
  • 1 eetlepel water


Werkwijze:

Begin met het maken van de cake. Verwarm de oven voor op 180°C. Vet een rechthoekige cakevorm in met boter en bestuif met wat bloem.

Smelt de boter in een kommetje in de microgolfoven. Klop meteen, handmatig of met een keukenrobot, in een grote kom de gesmolten boter met de vaste honing ongeveer 4 minuten op, of tot de kom lauw aanvoelt. Klop één voor één de eieren erdoor.

Zeef de bloem, het bakpoeder, het gemberpoeder en het zout boven het botermengsel en meng tot een homogeen beslag. Giet het beslag in de cakevorm en bak de cake ongeveer 50 minuten goudbruin en gaar in de voorverwarmde oven. Laat volledig afkoelen in de cakevorm.

Eens de cake afgekoeld en ontvormd is, kan je beginnen aan de karameldraden. Vul de bodem van je pompbak met ijskoud water. Meng in een sauspannetje de suiker met het water, tot het op nat zand lijkt. Smelt het geheel op middelhard vuur tot de suikerthermometer 173°C aangeeft, of tot het een donkerbruine kleur (maar zeker geen verbrande geur!) heeft. Haal de pan van het vuur en dompel het kort onder in het koude water om te voorkomen dat de karamel nog verder zou gaan koken. 

Trek met behulp van een vork sierlijke draden rond de cake. Hoe fijner de draden, hoe beter. Bewaar de cake op tot 5 dagen op kamertemperatuur.  

maandag 10 november 2014

# weekendblogawards


Vorige donderdag was het zover: de uitreiking van de Knack Weekend Blog Awards 2014 was aangebroken. Alle finalisten werden uitgenodigd op een exclusief event in Smets Brussel, waar de uiteindelijke prijsuitreiking voor de climax van de avond zorgde. Ik besloot op voorhand om me alvast wat goeie moed in te drinken, wat aan de fancy verzorgde catering te zien echt niet moeilijk was. Aan alle mensen van Weekend Knack zelf, you nailed it! Ik denk dat elke aanwezige blogger zijn ogen meer dan genoeg de kost kon geven met alles wat jullie voorzien hadden. 


Het bijzondere aan de Weekend Knack blog awards is dat het hele concept eigenlijk niet puur en alleen draait om 'de award', maar om elke genomineerde wat meer in de kijker te zetten en ze vooral samen te brengen om te netwerken. Want hé, we leven nu eenmaal in de 21e eeuw. Misschien ben ik toch nog niet zo goed mee met mijn vak dan ik zelf dacht, aangezien ik vaak geen Baked Louie's businesskaartje in ruil voor iemand anders het zijne kon geven. Achja, jong en onbezonnen :) 


Als kers op de taart mocht ik de award van Beste Foodblog in de wacht slepen. GE KUNT NIET GELOVEN HOE NEIG IK VERSCHOTEN WAS! Wetende dat alle andere genomineerden in de categorie Food stuk voor stuk mooie en kwaliteitsvolle blogs hebben, leek het mij bijzonder moeilijk tegen hen te concurreren. Maar hé, ik denk dat er zelfs nu nog een stuk adrenaline door mijn lijf zit te gieren, ik ben er zot-formidabel-fantastisch blij mee. 

Ziehier de top 3 binnen de categorie Food:


Voor een overzicht van alle (schitterende) winnende blogs, kan je surfen naar deze link. Ook alle andere genomineerde blogs zijn meer dan een kijkje waard, just sayin'. 

Bedankt aan iedereen om te stemmen, me te volgen en recepten uit te proberen. Blijf bakken, en ik blijf nog steeds met volle goesting de bakmicrobe verspreiden! 

vrijdag 7 november 2014

Saint-honoré met kastanjevulling


De voorbije drie maand waren op z'n minst hectisch te noemen: voor het eerst zat ik samen met 700 man in een aula waardoor ons vertrouwd humaniora-klasje wel heel ver weg leek, voorgekauwde leerstof uit het middelbaar werd vervangen door dikke kleffers van boeken die je al vanaf de eerste pagina afschrikten, en bovenal: er was de verraderlijke VRIJHEID! Ik ben een gewoontedier, en was -logisch ook- overdonderd van dat nieuwe leven. Even dacht ik zelfs bij mezelf dat ik bloggen snel van mijn hobbylijstje mocht gaan schrappen, en er ooit misschien wel weer eens mee zou kunnen beginnen.  Maar hier ben ik weer, schrijvend vanuit mijn vertrouwde bureaustoel met een tas dampende kaneelkoffie binnen handbereik. Want da's nu eenmaal mijn gewoonte, weet je.


De koude winterdagen komen dichterbij, of zijn misschien volgens sommigen al aan de gang. Ik denk dat bij de meeste hobbybakkers net op dat moment hun oven op volle toeren draait, en ze hun huis het liefst van al gevuld willen krijgen met de geur van chocolade, kaneel en andere gezelligmakende geuren. Wat ook een bom van gezelligheid is, da's ongetwijfeld een Saint-Honoré. Enkele weken geleden stond mijn voorraad zelfgemaakte kastanjeconfituur in de koelkast geniepig naar mij te lonken, en besloot ik ze te verwerken in deze Franse klassieker. 


Geen kastanjefan, of simpelweg geen kastanjeconfituur in huis? Don't worry, je kan 'm gerust ook maken met een simpele slagroomvulling. Zie tips & tricks voor hoe je hiervoor aan de slag gaat. 




Benodigdheden:

De soesjes
  • 400g water
  • 160g boter
  • 1/2 theelepel zout
  • 280g zelfrijzende bloem
  • 5 à 8 eieren, naargelang de grootte

De kastanjevulling
  • 850g kastanjeconfituur (zelfgemaakt of uit de winkel)
  • 3 dl volle room
  • 2 eetlepels kristalsuiker (indien je de zelfgemaakte versie gebruikt)

De chocoladeganache
  • 300g volle room
  • 300g pure chocolade
  • een snuifje zout


Werkwijze:

  1. Begin met het bereiden van de kastanjeconfituur (klik op de link voor aanwijzingen) indien je die zelf maakt. Zet opzij. 
  2. Maak vervolgens de soesjes. Verwarm de oven voor op 220°C en bekleed twee bakplaten met bakpapier. 
  3. Breng het water samen met de boter en het zout op een middelhoogvuur aan de kook, net tot de boter helemaal opgelost is. Haal de pan van het vuur en meng er de zelfrijzende bloem door. Meng tot een vochtige deegbal en roer nog even droog op het vuur.
  4. Laat de deegbal in een aparte kom afkoelen tot op lichaamstemperatuur of roer met de menghaak in een keukenrobot tot de kom lauw aanvoelt. 
  5. Voeg de eieren één voor één toe en meng stevig tot een spuitbaar, maar niet te vloeibaar deeg. Je hoeft vaak niet alle eieren toe te voegen. 
  6. Vul een spuitzak met effen spuitmondje met het deeg en spuit toefjes met ongeveer 3 cm tussenruimte op de bakplaten. Bak de soezen ongeveer 15 à 20 minuten in de oven tot ze helemaal gerezen zijn, verlaag daarna de temperatuur naar 150°C en laat ze zo nog 10 à 15 minuten volledig uitdrogen. Trek de ovendeur tijdens het bakken niet open, want dit kan ervoor zorgen dat de soezen helemaal mislukken! Laat de soezen volledig afkoelen en maak vervolgens de kastanjevulling.
  7. Klop in een kom handmatig of met een mixer de volle room met de kristalsuiker tot pieken. Roer in een andere kom de kastanjeconfituur los en spatel de opgeklopte room erdoor. Snijd met een scherp mesje een klein gaatje onderaan alle soezen, ter grootte van het spuitmondje van je spuitzak. Vul een spuitzak met effen spuitmondje en vul de soezen één voor één met de kastanjecrème. 
  8. Maak nu de chocoladeganache. Breng de volle room op een zacht vuurtje aan de kook. Zet het vuur af, snijd de chocolade in stukjes en voeg toe aan de room. Laat het geheel een paar minuten onaangeroerd staan en roer door tot een gladde saus. Meng als laatste het zout erdoor en laat de ganache tot lichaamstemperatuur afkoelen. 
  9. Neem een taartplateau erbij en stapel de soesjes in torenvorm op elkaar. Overgiet met de afgekoelde chocoladesaus en zet de Saint-Honoré in de koelkast om de ganache te laten opstijven. 
  10. Serveer dit dessert bij voorkeur nog dezelfde dag, aangezien de soesjes snel slap kunnen worden. 


Tips & tricks:
  • Als je geen kastanjeconfituur gebruikt, kan je ook gewoon gaan voor een slagroomvulling. Klop hiervoor 8 dl volle room met 340g kristalsuiker en 16g slagroomversteviger op tot stevige pieken en ga vervolgens op dezelfde manier te werk als beschreven in het recept. 
  • Geen master in het maken van soezendeeg? Misschien heb je wel iets aan mijn failproof tips, zodat je soezen nooit meer zullen mislukken! 

zaterdag 27 september 2014

Reisverslag Marokko + recept pastilla

Op 1 september begon ik samen met mijn zus Julie en onze mede-avonturierster Nina aan de zotste 10 dagen van mijn leven tot hier toe, richting wonderbaar Marokko. Wat oorspronkelijk een idee van Julie en ik om in september eens een 'ander' reiske te doen was, draaide uit op een backpack-reis boordevol aangename (maar ongetwijfeld ook onaangename) ervaringen. Onze reisziel zou zich misschien niet voldaan gevoeld hebben mochten we enkel Marrakech bezocht hebben, want Marokko is echt wel véél meer dan het beroemde Djemaa El Fna plein als eyecatcher op postkaartjes. 




Hop, wij drieën met onze backpack de vlieger om om 23u lokale tijd te landen. Om zeker niet in tijdsnood te geraken, besloten we op voorhand allereerst een Sahara-tocht te gaan maken.  Hiervoor namen we s'ochtends een grand taxi (lees: een old school Mercedes, waarbij de sleutels tijdens het rijden liefst nog eens uit het contact vielen, en er geen gordels waren) in Marrakech, direct richting onze tussenstop, Ouarzazate. Dit taxi-tripje duurde maar liefst 3,5 uur, dwars door het Atlasgebergte. Neem die Touristil alvast in de aanslag, maar vergeet ook af en toe niet buiten het raam naar het wondermooie gebergte te kijken.  




Tip 1: taxi's zijn echt heel goedkoop in Marokko, enkel heb je altijd wel een stuk af te bieden. Wij gingen vaak voor de helft van de prijs van de taxi-chauffeurs, en kwamen op die manier al gauw tot een goeie prijs.


Grand taxi 

Eens aangekomen in Ouarzazate, was het moeilijk om ons te vervelen. 

Tip 2: We bezochten er de Atlas studios, ook wel het Hollywood van Marokko genoemd. Wist je dat niets minder dan films als The Gladiator, Sex And The City 2 en Astrix & Obelix: missie Cleopatra er opgenomen zijn? Deze studio's zijn het bezoekje waard, enkel moet je er wel de pover-geïnteresseerde gids bijnemen. 



Na een 4 uur-durende busrit van Ouarzazate naar M'hamid (het laatste dorpje voor je in de woestijn gaat), waren we op onze effectieve reisbestemming toegekomen. 

Tip 3: Voor verdere bestemmingen kan je in Marokko een grand taxi of een CTM-bus nemen. Wij hebben ze allebei gedaan, en raden je de bus aan. De chauffeurs rijden veel veiliger, het is een stuk goedkoper, en last but not least: er zijn autogordels! 

De Sahara was dé ervaring van onze reis. Onze Sahara-trip hadden we vooraf geboekt via www.saharatouring.com. Sahara Touring wordt gerund door Bobo en Tine, zij is een Vlaamse die in Marokko niet enkel gevallen is voor de charmes van het land, maar ook voor de charmes van Bobo. Hij groeide op in de woestijn, en heeft er tot zijn twintigste geleefd. Na meer dan 20 jaar ervaring in toerisme, weet Bobo als geen ander je op je volste gemak te laten voelen. Bij Tine konden we terecht voor alle info vooraf, en was ongeveer de beste touroperator van onze hele reis. Wij kozen voor 2 dagen / 1 nacht in de woestijn, omdat het avonturiersgehalte in ons nu ook weer niet zó hoog is. Ook was het er maar liefst 43°C overdag, en quasi onverantwoord dus om langer op dromedarissen rond te tsjokken. 

De dingen die je op zo'n woestijntocht ziet, daar heb je ogen te weinig voor. Gaande van de mooiste palmbomen tot hoge duinen en desolate woestijndorpjes. En geloof het of niet, een frisse regenvlaag overdag was nog nooit zó welkom geweest. September is dan ook de seizoenswissel in de woestijn, en dat gaat gepaard met onweer, wind en regen. Ode aan de verfrissing! 





Tip 4: Als je beslist de woestijn in te trekken, koop dan zeker zo'n typisch alles-bedekkende hoofdsjaal. Voor een tiental dirhams kan je er een bemachtigen, en het biedt je de perfecte bescherming tegen zand, maar vooral ook zon!

Eens we gewend waren aan de stilte en de schoonheid van het landschap, was het spijtig genoeg tijd om naar de bewoonde wereld terug te keren. Met een 4x4 reden we s'nachts door de woestijn, wat voor mij tot nu nog steeds gekkenwerk lijkt. Geen richtingaanwijzers, amper licht en alle duinen zien er wel hetzelfde uit. Toch kennen de gidsen perfect hun weg, en waren we na een ritje van 2 uur alweer veilig in M'Hamid toegekomen. De volgende ochtend sprongen we opnieuw de bus op richting Marrakech: 10 uur draaien en kronkelen langs de steilste afgronden door het Atlasgebergte, dat verdient wel enkele Touristils, i'm tellin' ya! :)


Marrakech, da's ongetwijfeld een sprookje van 1001 nacht. Overnachten deden we in riad Amira, waar je voor een prijsje kan overnachten en er de meest geweldige service voor in ruil krijgt. In de namiddag kan je heerlijk pootje baden aan het zwembad in de binnenplaats, s'ochtends krijg je een uitgebreid ontbijt opdat je overdag zeker geen honger meer zou krijgen én er is een dakterras waar je op de minder warme uren van de dag een kleurke kan opdoen. Het enige nadeel aan riad Amira was wel dat bijkomende kosten als drank of eten voor Marokkaanse normen behoorlijk duur was, maar dit vergeet je snel als je weet welke culinaire schatten Marrakech allemaal te bieden heeft. 


Tip 5: Marokko heeft op culinair vlak heel veel te bieden, maar voor je het weet kan je het aan je darm- of buikflora zitten hebben. Drink daarom nooit kraantjeswater, eet geen rauwe groenten of fruit zonder schil én let er altijd op of je vlees volledig gaar is. Niets is zo vervelend wanneer je zoals Nina en mij op de voorlaatste dag liefst zoveel mogelijk een WC binnen handbereik zou willen!


Touristische trekpleisters als de Souks, Palais El Baidha (zie foto onder) of Jardin Majorelle zijn ongetwijfeld een bezoekje waard. Maar wat on top of the bill staat, da's ongetwijfeld Djemaa El Fna. Dit is min of meer het beroemdste plein van Marrakech, waar je overal eetkraampjes, slangenbezweerders, henna-tatoeëersters en straatartiesten tegen het lijf loopt. 



Tip 6: Laat je niet misleiden door de verraderlijke charmes van het plein Djemaa El Fna, want hoe spijtig het ook is: niets is er gratis! Raak je een slang aan en neem je er een foto van, dan tel je al gauw enkele tientallen dirhams neer. Laat je ook niet omkopen door henna-tatoeëersters, want voor je het weet heb je een hele tekening op je hand staan waarnaar je niet eens gevraagd hebt. En de prijs ervan? Again, steevast onderhandelen is the message! 

Tip 7: Heb je een allergie aan alle ruivende dieren? Join the club! Vergeet dan zeker niet om elke dag een pilletje te slikken alvorens je de stad intrekt, want rond elke hoek schuilt er wel een paard, ezel, straatkat of -hond! 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
RECEPT PASTILLA

Zoals ik al eerder vermeldde, behoort de Marokkaanse keuken nu echt wel tot mijn top 5, mede dankzij hun overheerlijke tajines, couscous en tanjia's. Raar maar waar liet hun mierzoete patisserie me koud. Ik ben altijd al een zoetebek geweest, en net iets te veel suiker kan in mijn recepten geen kwaad, maar van de Marokkaanse zoetigheden kreeg ik gewoon instant tandpijn. 

Waar ik wél helemaal gek van loop, zijn hun platte broden, ook wel khobz genoemd, dat ik binnenkort ongetwijfeld in de keuken eens wil maken. En de prijs voor de absolute culinaire ontdekking van de hele reis, die gaat naar de pastilla! 


Dit is een hartige en tegelijkertijd zoete taart, gemaakt met brickdeeg die meestal een kip- & amandelvulling bevat. Ook bestaan er varianten met vis en zeevruchten, en mijn oudste zus Laur maakt hem vaak in de vegetarische variant met courgette klaar. 


Deze specialiteit doet het beslist perfect als zondagse maaltijd, of op een feestdag die als geen ander gevierd moet worden. Hieronder geef ik jullie alvast mijn persoonlijke favoriet mee, met kip en amandelen. Enjoy! 




Benodigdheden:

  • 500g rauwe kipfilet
  • 3 eetlepels olie
  • 4 ajuinen
  • 1 teen knoflook, geperst
  • 1 bosje peterselie
  • 6-tal takjes koriander
  • 1 kaneelstokje
  • 1 eetlepel fijngeraspte gember
  • 5 eieren
  • 130g boter
  • 200g amandelpoeder (of 150g amandelpoeder + 50g amandelschilfers)
  • 3 eetlepels kristalsuiker
  • 1 eetlepel kaneel
  • 100g boter, om het deeg in te vetten
  • 8 vellen brick deeg (vervangbaar door filo deeg) 
  • zout en peper
  • poedersuiker & kaneel, ter decoratie


Werkwijze:

Snij de kipfilet in blokjes. Verhit in een koekenpan de olie en bak de kipfilet kort en krachtig bruin. Haal ze uit de pan en zet opzij. Snijd de ajuin, peterselie en de koriander fijn. Fruit de uien en de knoflook in de resterende olie van de pan, en voeg de fijngehakte kruiden samen met het kaneelstokje, gember en zout en peper naar smaak toe. Giet 1,5 dl water in de pan en voeg de kip opnieuw toe. 

Zet vervolgens het deksel op de koekenpan en laat een uur op een zacht vuurtje sudderen, zodat de saus indikt. Roer regelmatig om te voorkomen dat de onderkant gaat aankoeken. Klop de eieren los met een vork, haal de pan van het vuur en voeg snel roerend het eiermengsel toe. 

Smelt de 130g boter in een pannetje en bak er vervolgens het amandelpoeder in. Voeg de suiker en de eetlepel kaneel toe. 

Verwarm de oven voor op 200°C en vet een springvorm (ca. 22cm doorsnede) in met wat boter. Smelt de 100g boter in een kommetje en borstel 1 vel brickdeeg hier langs één kant lichtjes mee in. Leg het vel filodeeg op de bodem, borstel nog een vel in met boter en leg dit vel bovenop het eerste vel. Herhaal dit voor de 4 resterende vellen brickdeeg, en houd het laatste vel om de taart te bedekken. 

Vul de springvorm met het kipmengsel en verspreid hierover het amandelmengsel. Smeer nog een vel brickdeeg in met boter en bedek hiermee de bovenkant. Zorg ervoor dat alle kanten van de taart volledig 'dichtgeplakt' zijn. Bak de pastilla ca. 20 à 30 minuten in de oven, of tot het brickdeeg goudgeel en krokant gebakken is. Bestrooi met nog wat poedersuiker en kaneel en serveer bij voorkeur warm. 



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nu zie ik je enkel nog denken: hoeveel heeft zo'n reisje aan hen gekost? Wel, voor een dikke 700 euro (inclusief Ryanair vlucht en alle onkosten ter plaatse!) kan je de mooiste 10 dagen van je leven beleven. Pretty good, ha? 

maandag 22 september 2014

Mag de temperatuur wat lager?

Ahoi, dear bakers! Geen recept of ander mierzoet keukenverhaal te lezen in deze post, wel een bitter-ernstige mededeling. In de afgelopen paar jaar heb ik naar hartelust de leukste aspecten van mijn hobby meegemaakt: al mijn culinaire avonturen postte ik maar al te graag op mijn blogspotje, naarmate ik meer oefende kon ik eindelijk m'n eigen recepten schrijven, en als kers op de taart mocht ik ze samenbundelen in een bakboek. Mijn leeftijd was volgens velen een grote troef, want wie had ooit gedacht dat zo'n 16 jarig broekventje als ik een boek zou uitbrengen? 

Nu, 2 jaar later, sta ik aan het begin van een nieuwe fase. Voor sommigen onder jullie lijkt die fase misschien heel ver weg, anderen zitten er misschien nog in en kunnen zich er perfect in inleven. Het 16-jarig bakkertje is een 18-jarige student Handelswetenschappen geworden, die niet meer dezelfde zeeën van tijd heeft zoals hij in het middelbaar had. Daarom voel ik me verplicht om even een versnelling lager te gaan trappen, en enkele deuren achter mij op een kier te zetten. Sluiten wil ik ze niet, daarvoor is die culinaire microbe in mijn lijf te groot. 

Wat ik wil, is in mijn vrije tijd gewoon opnieuw doen wat ik het allerliefste doe: in mijn keuken kneden door mijn deeg en roeren in mijn beslagkom. Zonder workshops, zonder stresszweet en zonder deadlines. Voorlopig gewoon weer back to basics gaan, met uiteraard van tijd nog eens een blogpost over mijn allernieuwste recept. Want zoals de culinaire godin Julia Child ooit zei:

"The measure of achievement is not winning awards. It's doing something that you appreciate, something you believe is wortwhile."


 Kortom, wat verandert er voor jullie? Niet zo heel veel, behalve het feit dat Baked Louie's voorlopig opnieuw een simpele blogspot wordt, waar je tijd om tijd mijn nieuwe culinaire avonturen kan terugvinden. Tot ik weer met mijn twee poten op de grond beland ben en alles op alles kan zetten om in de culinaire wereld verder te gaan. Want je dromen, daar blijf je natuurlijk voor gaan! 

PS: Voor wie mijn (voorlopig) laatste promotiewerk wil zien, kan je op 1 november naar de Boekenbeurs komen. Daar signeer ik Baked Louie's exemplaren van 11u30 tot 16u30, jieha! 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...