zaterdag 27 september 2014

Reisverslag Marokko + recept pastilla

Op 1 september begon ik samen met mijn zus Julie en onze mede-avonturierster Nina aan de zotste 10 dagen van mijn leven tot hier toe, richting wonderbaar Marokko. Wat oorspronkelijk een idee van Julie en ik om in september eens een 'ander' reiske te doen was, draaide uit op een backpack-reis boordevol aangename (maar ongetwijfeld ook onaangename) ervaringen. Onze reisziel zou zich misschien niet voldaan gevoeld hebben mochten we enkel Marrakech bezocht hebben, want Marokko is echt wel véél meer dan het beroemde Djemaa El Fna plein als eyecatcher op postkaartjes. 




Hop, wij drieën met onze backpack de vlieger om om 23u lokale tijd te landen. Om zeker niet in tijdsnood te geraken, besloten we op voorhand allereerst een Sahara-tocht te gaan maken.  Hiervoor namen we s'ochtends een grand taxi (lees: een old school Mercedes, waarbij de sleutels tijdens het rijden liefst nog eens uit het contact vielen, en er geen gordels waren) in Marrakech, direct richting onze tussenstop, Ouarzazate. Dit taxi-tripje duurde maar liefst 3,5 uur, dwars door het Atlasgebergte. Neem die Touristil alvast in de aanslag, maar vergeet ook af en toe niet buiten het raam naar het wondermooie gebergte te kijken.  




Tip 1: taxi's zijn echt heel goedkoop in Marokko, enkel heb je altijd wel een stuk af te bieden. Wij gingen vaak voor de helft van de prijs van de taxi-chauffeurs, en kwamen op die manier al gauw tot een goeie prijs.


Grand taxi 

Eens aangekomen in Ouarzazate, was het moeilijk om ons te vervelen. 

Tip 2: We bezochten er de Atlas studios, ook wel het Hollywood van Marokko genoemd. Wist je dat niets minder dan films als The Gladiator, Sex And The City 2 en Astrix & Obelix: missie Cleopatra er opgenomen zijn? Deze studio's zijn het bezoekje waard, enkel moet je er wel de pover-geïnteresseerde gids bijnemen. 



Na een 4 uur-durende busrit van Ouarzazate naar M'hamid (het laatste dorpje voor je in de woestijn gaat), waren we op onze effectieve reisbestemming toegekomen. 

Tip 3: Voor verdere bestemmingen kan je in Marokko een grand taxi of een CTM-bus nemen. Wij hebben ze allebei gedaan, en raden je de bus aan. De chauffeurs rijden veel veiliger, het is een stuk goedkoper, en last but not least: er zijn autogordels! 

De Sahara was dé ervaring van onze reis. Onze Sahara-trip hadden we vooraf geboekt via www.saharatouring.com. Sahara Touring wordt gerund door Bobo en Tine, zij is een Vlaamse die in Marokko niet enkel gevallen is voor de charmes van het land, maar ook voor de charmes van Bobo. Hij groeide op in de woestijn, en heeft er tot zijn twintigste geleefd. Na meer dan 20 jaar ervaring in toerisme, weet Bobo als geen ander je op je volste gemak te laten voelen. Bij Tine konden we terecht voor alle info vooraf, en was ongeveer de beste touroperator van onze hele reis. Wij kozen voor 2 dagen / 1 nacht in de woestijn, omdat het avonturiersgehalte in ons nu ook weer niet zó hoog is. Ook was het er maar liefst 43°C overdag, en quasi onverantwoord dus om langer op dromedarissen rond te tsjokken. 

De dingen die je op zo'n woestijntocht ziet, daar heb je ogen te weinig voor. Gaande van de mooiste palmbomen tot hoge duinen en desolate woestijndorpjes. En geloof het of niet, een frisse regenvlaag overdag was nog nooit zó welkom geweest. September is dan ook de seizoenswissel in de woestijn, en dat gaat gepaard met onweer, wind en regen. Ode aan de verfrissing! 





Tip 4: Als je beslist de woestijn in te trekken, koop dan zeker zo'n typisch alles-bedekkende hoofdsjaal. Voor een tiental dirhams kan je er een bemachtigen, en het biedt je de perfecte bescherming tegen zand, maar vooral ook zon!

Eens we gewend waren aan de stilte en de schoonheid van het landschap, was het spijtig genoeg tijd om naar de bewoonde wereld terug te keren. Met een 4x4 reden we s'nachts door de woestijn, wat voor mij tot nu nog steeds gekkenwerk lijkt. Geen richtingaanwijzers, amper licht en alle duinen zien er wel hetzelfde uit. Toch kennen de gidsen perfect hun weg, en waren we na een ritje van 2 uur alweer veilig in M'Hamid toegekomen. De volgende ochtend sprongen we opnieuw de bus op richting Marrakech: 10 uur draaien en kronkelen langs de steilste afgronden door het Atlasgebergte, dat verdient wel enkele Touristils, i'm tellin' ya! :)


Marrakech, da's ongetwijfeld een sprookje van 1001 nacht. Overnachten deden we in riad Amira, waar je voor een prijsje kan overnachten en er de meest geweldige service voor in ruil krijgt. In de namiddag kan je heerlijk pootje baden aan het zwembad in de binnenplaats, s'ochtends krijg je een uitgebreid ontbijt opdat je overdag zeker geen honger meer zou krijgen én er is een dakterras waar je op de minder warme uren van de dag een kleurke kan opdoen. Het enige nadeel aan riad Amira was wel dat bijkomende kosten als drank of eten voor Marokkaanse normen behoorlijk duur was, maar dit vergeet je snel als je weet welke culinaire schatten Marrakech allemaal te bieden heeft. 


Tip 5: Marokko heeft op culinair vlak heel veel te bieden, maar voor je het weet kan je het aan je darm- of buikflora zitten hebben. Drink daarom nooit kraantjeswater, eet geen rauwe groenten of fruit zonder schil én let er altijd op of je vlees volledig gaar is. Niets is zo vervelend wanneer je zoals Nina en mij op de voorlaatste dag liefst zoveel mogelijk een WC binnen handbereik zou willen!


Touristische trekpleisters als de Souks, Palais El Baidha (zie foto onder) of Jardin Majorelle zijn ongetwijfeld een bezoekje waard. Maar wat on top of the bill staat, da's ongetwijfeld Djemaa El Fna. Dit is min of meer het beroemdste plein van Marrakech, waar je overal eetkraampjes, slangenbezweerders, henna-tatoeëersters en straatartiesten tegen het lijf loopt. 



Tip 6: Laat je niet misleiden door de verraderlijke charmes van het plein Djemaa El Fna, want hoe spijtig het ook is: niets is er gratis! Raak je een slang aan en neem je er een foto van, dan tel je al gauw enkele tientallen dirhams neer. Laat je ook niet omkopen door henna-tatoeëersters, want voor je het weet heb je een hele tekening op je hand staan waarnaar je niet eens gevraagd hebt. En de prijs ervan? Again, steevast onderhandelen is the message! 

Tip 7: Heb je een allergie aan alle ruivende dieren? Join the club! Vergeet dan zeker niet om elke dag een pilletje te slikken alvorens je de stad intrekt, want rond elke hoek schuilt er wel een paard, ezel, straatkat of -hond! 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
RECEPT PASTILLA

Zoals ik al eerder vermeldde, behoort de Marokkaanse keuken nu echt wel tot mijn top 5, mede dankzij hun overheerlijke tajines, couscous en tanjia's. Raar maar waar liet hun mierzoete patisserie me koud. Ik ben altijd al een zoetebek geweest, en net iets te veel suiker kan in mijn recepten geen kwaad, maar van de Marokkaanse zoetigheden kreeg ik gewoon instant tandpijn. 

Waar ik wél helemaal gek van loop, zijn hun platte broden, ook wel khobz genoemd, dat ik binnenkort ongetwijfeld in de keuken eens wil maken. En de prijs voor de absolute culinaire ontdekking van de hele reis, die gaat naar de pastilla! 


Dit is een hartige en tegelijkertijd zoete taart, gemaakt met brickdeeg die meestal een kip- & amandelvulling bevat. Ook bestaan er varianten met vis en zeevruchten, en mijn oudste zus Laur maakt hem vaak in de vegetarische variant met courgette klaar. 


Deze specialiteit doet het beslist perfect als zondagse maaltijd, of op een feestdag die als geen ander gevierd moet worden. Hieronder geef ik jullie alvast mijn persoonlijke favoriet mee, met kip en amandelen. Enjoy! 




Benodigdheden:

  • 500g rauwe kipfilet
  • 3 eetlepels olie
  • 4 ajuinen
  • 1 teen knoflook, geperst
  • 1 bosje peterselie
  • 6-tal takjes koriander
  • 1 kaneelstokje
  • 1 eetlepel fijngeraspte gember
  • 5 eieren
  • 130g boter
  • 200g amandelpoeder (of 150g amandelpoeder + 50g amandelschilfers)
  • 3 eetlepels kristalsuiker
  • 1 eetlepel kaneel
  • 100g boter, om het deeg in te vetten
  • 8 vellen brick deeg (vervangbaar door filo deeg) 
  • zout en peper
  • poedersuiker & kaneel, ter decoratie


Werkwijze:

Snij de kipfilet in blokjes. Verhit in een koekenpan de olie en bak de kipfilet kort en krachtig bruin. Haal ze uit de pan en zet opzij. Snijd de ajuin, peterselie en de koriander fijn. Fruit de uien en de knoflook in de resterende olie van de pan, en voeg de fijngehakte kruiden samen met het kaneelstokje, gember en zout en peper naar smaak toe. Giet 1,5 dl water in de pan en voeg de kip opnieuw toe. 

Zet vervolgens het deksel op de koekenpan en laat een uur op een zacht vuurtje sudderen, zodat de saus indikt. Roer regelmatig om te voorkomen dat de onderkant gaat aankoeken. Klop de eieren los met een vork, haal de pan van het vuur en voeg snel roerend het eiermengsel toe. 

Smelt de 130g boter in een pannetje en bak er vervolgens het amandelpoeder in. Voeg de suiker en de eetlepel kaneel toe. 

Verwarm de oven voor op 200°C en vet een springvorm (ca. 22cm doorsnede) in met wat boter. Smelt de 100g boter in een kommetje en borstel 1 vel brickdeeg hier langs één kant lichtjes mee in. Leg het vel filodeeg op de bodem, borstel nog een vel in met boter en leg dit vel bovenop het eerste vel. Herhaal dit voor de 4 resterende vellen brickdeeg, en houd het laatste vel om de taart te bedekken. 

Vul de springvorm met het kipmengsel en verspreid hierover het amandelmengsel. Smeer nog een vel brickdeeg in met boter en bedek hiermee de bovenkant. Zorg ervoor dat alle kanten van de taart volledig 'dichtgeplakt' zijn. Bak de pastilla ca. 20 à 30 minuten in de oven, of tot het brickdeeg goudgeel en krokant gebakken is. Bestrooi met nog wat poedersuiker en kaneel en serveer bij voorkeur warm. 



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nu zie ik je enkel nog denken: hoeveel heeft zo'n reisje aan hen gekost? Wel, voor een dikke 700 euro (inclusief Ryanair vlucht en alle onkosten ter plaatse!) kan je de mooiste 10 dagen van je leven beleven. Pretty good, ha? 

maandag 22 september 2014

Mag de temperatuur wat lager?

Ahoi, dear bakers! Geen recept of ander mierzoet keukenverhaal te lezen in deze post, wel een bitter-ernstige mededeling. In de afgelopen paar jaar heb ik naar hartelust de leukste aspecten van mijn hobby meegemaakt: al mijn culinaire avonturen postte ik maar al te graag op mijn blogspotje, naarmate ik meer oefende kon ik eindelijk m'n eigen recepten schrijven, en als kers op de taart mocht ik ze samenbundelen in een bakboek. Mijn leeftijd was volgens velen een grote troef, want wie had ooit gedacht dat zo'n 16 jarig broekventje als ik een boek zou uitbrengen? 

Nu, 2 jaar later, sta ik aan het begin van een nieuwe fase. Voor sommigen onder jullie lijkt die fase misschien heel ver weg, anderen zitten er misschien nog in en kunnen zich er perfect in inleven. Het 16-jarig bakkertje is een 18-jarige student Handelswetenschappen geworden, die niet meer dezelfde zeeën van tijd heeft zoals hij in het middelbaar had. Daarom voel ik me verplicht om even een versnelling lager te gaan trappen, en enkele deuren achter mij op een kier te zetten. Sluiten wil ik ze niet, daarvoor is die culinaire microbe in mijn lijf te groot. 

Wat ik wil, is in mijn vrije tijd gewoon opnieuw doen wat ik het allerliefste doe: in mijn keuken kneden door mijn deeg en roeren in mijn beslagkom. Zonder workshops, zonder stresszweet en zonder deadlines. Voorlopig gewoon weer back to basics gaan, met uiteraard van tijd nog eens een blogpost over mijn allernieuwste recept. Want zoals de culinaire godin Julia Child ooit zei:

"The measure of achievement is not winning awards. It's doing something that you appreciate, something you believe is wortwhile."


 Kortom, wat verandert er voor jullie? Niet zo heel veel, behalve het feit dat Baked Louie's voorlopig opnieuw een simpele blogspot wordt, waar je tijd om tijd mijn nieuwe culinaire avonturen kan terugvinden. Tot ik weer met mijn twee poten op de grond beland ben en alles op alles kan zetten om in de culinaire wereld verder te gaan. Want je dromen, daar blijf je natuurlijk voor gaan! 

PS: Voor wie mijn (voorlopig) laatste promotiewerk wil zien, kan je op 1 november naar de Boekenbeurs komen. Daar signeer ik Baked Louie's exemplaren van 11u30 tot 16u30, jieha! 

vrijdag 12 september 2014

Magische repen met pruimencompote

Na 10 dagen Marokko langs de binnen- & buitenkant te leren kennen, had het gisteren nog nooit zo goed gevoeld om opnieuw mijn garde in de hand te nemen en in mijn vertrouwde Kitchenaid potten te roeren. Want eerlijk waar, de laatste paar dagen leek het wel alsof ik mijn bak-drang zou moeten sussen door gewoon mijn handen in een pot bloem te gaan steken. Pretty weird, ha? Gelukkig heb ik ook veel culinaire ontdekkingen gedaan, van zoet naar zoeter en zoetst. Of wat dacht je van een perfect huwelijk van zoet en zout in een pastilla? Bon, ik wijk af. Een volledig reisverslag, inclusief recepten, da's pas voor binnenkort. 



Twee lezers stuurden me onlangs het artikel van Weekend Knack door over de magische taart, en vroegen of ik zelf ook zo'n recept kon schrijven. Ik kende het al, maar gokte eerst op zo'n Amerikaanse uitvinding die er onweerstaanbaar uitziet en uiteindelijk je oren uitkomt. Nu blijkt zo'n magische taart echt wel het omgekeerde te zijn, en lijkt een nieuwe rage wel aangebroken te zijn. Magische taarten zijn tegenwoordig helemaal hot, omdat je met één beslag drie lagen creëert: een zachte bodem, een puddinglaagje én een sponslaag bovenop. Je maakt er beslist bij iedereen indruk mee, en je kan ze in allerlei varianten maken, gaande van een simpele vanille versie tot chocolade of een exotische versie. 


De fruitsoort die nu hotter dan hot is, da's ongetwijfeld pruimen. Ik ben nogal een voorstander van seizoensfruit- & groenten, en als het kan mogen ze ook nog eens van ons eigen land zijn om de uitstoot te beperken. Jep, ik denk vaak groener dan je zelf zou denken :) 



Daarom heb ik bij deze magische repen een verse pruimencompote gemaakt, met wat gember en citroensap om de smaak op te krikken. Je kan gerust ook rabarbercompote of een chocoladesausje erbij serveren, you're the master. Neem alvast je toverstaf en goochelhoed in de hand! 


Benodigdheden (24 repen):
 
Voor de magische repen
  • 500g melk
  • 1 eetlepel vanille extract
  • 4 eieren
  • 1 eetlepel water
  • 125g poedersuiker
  • 125g boter, gesmolten en afgekoeld
  • 115g patisseriebloem/patentbloem
  • een snuifje zout

Voor de pruimencompote
  • 5 rode pruimen
  • 1 eetlepel citroensap
  • 25g kristalsuiker
  • 1 theelepel gember in poedervorm


Werkwijze:


Begin met het maken van de magische repen. Verwarm de oven voor op 150°C. Vet een rechthoekige bakvorm van ca. 22x28 cm in met boter en bestuif met wat bloem. 

Verwarm in een sauspannetje de melk met het vanille extract tot het lauw aanvoelt. Zet opzij. Scheid de eidooiers van de eiwitten en zet de eiwitten apart. Klop in een grote kom de eidooiers met het water en de poedersuiker ca. 4 minuten bleek en luchtig. Meng vervolgens de gesmolten boter erdoor. Zeef de bloem boven de kom en roer dit met het zout erdoor.Giet hierna de lauwe melk erbij en meng tot alles onder elkaar verdeeld is. 

Klop in een aparte, schone kom de eiwitten met een snuifje zout op tot stevige pieken. Meng de eiwitten voorzichtig met een garde door het melkmengsel tot een homogene massa. Doe dit niet met een pannenlikker, anders krijg je het eiwit nooit goed verdeeld. 

Giet het beslag in de bakvorm en bak de magische taart ca. 50 minuten in de oven, of tot de bovenkant goudbruin is en het niet meer stevig wiebelt. Laat de repen enkele uren (bij voorkeur een nachtje) volledig afkoelen in de bakvorm. 

Maak nu de pruimencompote. Snijd de pruimen in twee, verwijder de pit en snijd de pruimen in gelijke stukken. Voeg dit samen met de rest van de ingrediënten toe aan een sauspan en zet het vuur op een zacht pitje. Laat het geheel ca. 25 à 30 minuten sudderen. Roer af en toe, tot je een compote hebt met nog hier en daar een stukje pruim. Laat de compote even afkoelen. 

Snijd het gebak in 24 gelijke repen en serveer met de verse pruimencompote. 

dinsdag 26 augustus 2014

Glutenvrije vijgen- & rode wijn repen




Vijgen en rode wijn, alweer zo'n combinatie die enkel bij het horen ervan je smaakpapillen laat tintelen. En zowel mijn habitueel proever-panel als ik moeten toegeven, quelle belle marriage!




Welke wijn je ook voor dit recept gebruikt, deze repen zijn beslist een schot in de roos op je dinertje. Ook ben ik ervan overtuigd dat ze een goeie indruk nalaten bij je schoonmoeder, want wijn en vrouwen, da's als aardbeien en chocolade. Het belangrijkste in de bereiding is dat de vijgen, suiker & rode wijn perfect in verhouding zijn opdat de smaken mooi in elkaar zouden overvloeien. Et voilà, aanschouw hieronder het resultaat na enkele trial and errors :-) 





Bovendien zijn de repen van begin tot eind glutenvrij, dubbel bakplezier dus! En of ze je ze nu zonder of met toasted marshmallow maakt, i'm sure you'll love it.





Benodigdheden (8 grote repen):

  • 2 deciliter + 2 eetlepels goedkope rode wijn
  • 130g boter 
  • 300g gedroogde vijgen
  • 1/2 tl kaneelpoeder
  • 1/2 tl gemberpoeder
  • 1 eetlepel honing
  • 50g kristalsuiker
  • 2 eieren op kamertemperatuur
  • 80g amandelpoeder
  • 1 tl zuiveringszout
  • 8 marshmallows


Werkwijze:

  1. Verwarm de oven voor op 180°C en vet een rechthoekig, middelgroot bakblik in met boter. Breng in een sauspan 2 deciliter rode wijn, de boter, de vijgen, de kruiden en de honing op een zacht vuurtje aan de kook. Blijf 10 minuten af en toe roeren tot de vijgen zacht zijn en je een stroperige consistentie hebt. Mix het geheel met een staafmixer tot een papje en laat 5 minuten op kamertemperatuur afkoelen. 
  2. Klop in een grote kom de eieren met de kristalsuiker ongeveer 3 minuten bleek en luchtig. Roer beetje bij beetje het vijgenmengsel erdoor, en hierna het amandelpoeder en het zuiveringszout. Meng tot een glad beslag.
  3. Stort het beslag in het bakblik en verdeel de marshmallows erover. Bak de repen ongeveer 30 minuten in de voorverwarmde oven, of tot ze er donkerbruin langs de bovenkant uit zien. Laat voldoende in de vorm afkoelen en snijd in 8 gelijke repen. Zweef indien mogelijk met een gasbrandertje over de marshmallows heen om het toast effect wat te versterken.
  4. Bewaar de repen tot 7 dagen op kamertemperatuur.  

zondag 17 augustus 2014

Devil's food perencake



 Nu Poetin een groot deel van onze Europese export voor één jaar verbannen heeft, lijkt het erop dat onze Belgische fruitboeren kunnen rekenen op een economisch fiasco. Hoog tijd voor een nieuwe rage dus, waarmee je deze boeren nog 'ns een hart onder de riem kan steken: bak met peren


Deze devil's food perencake heeft alles wat de perfecte caloriebom moet hebben: twee lagen sponzige perencake en een zalig chocoladeglazuur langs de binnen- & buitenkant. De inspiratie voor dit recept komt recht vanuit mijn vaste werkstek voor één maand, waar  van 8u tot 17u op een computer boekhoud-robot zijn dagelijkse kost is. Ik moet toegeven, mijn hoofd zit er niet altijd bij. Op de laatste paar bladzijden van mijn Lyreco notitieboekje (dat keurig op enkele centimeters van mijn PC ligt, naast de fluostiften en het nietjesmachien) schrijf ik alle culinaire ingevingen, van smakencombinaties tot recepten of schetsen van taarten. Ben ik de enige die zich niet kan voorstellen dat een mens zijn hele leven, dag in dag uit, daar als een boekhoud-robot zit te functioneren? Geef mij dan maar van 8u tot 17u broodjes bakken. Of bloggen. Of de twee.


En, wat hebben jullie inmiddels al met Belgische peren gemaakt? Ik hoor het graag!



Benodigdheden:

Voor de chocoladecake
  • 4 grote, zachte peren (Conference)
  • 1 eetlepel honing
  • 350g zelfrijzende bloem
  • 3g (1/2 eetlepel) zuiveringszout
  • een snuifje zout
  • 200g kristalsuiker
  • 50g ongezoet cacaopoeder
  • 200g melk
  • 1 eetlepel keukenazijn
  • 150g plantaardige olie
  • 3 eieren

Voor het glazuur & de vulling
  • 170g water
  • 80g boter
  • 30g kristalsuiker
  • 400g pure chocolade

Werkwijze:

Begin met het maken van de chocoladecake. Schil de peren, verwijder het klokhuis en snijd in blokjes. Smelt een klontje boter in een pan en voeg de peren met de honing toe. Laat ongeveer 2 minuutjes aanstoven, maar kook de peren zeker niet kapot. Giet de stukjes peer op een zeef en vang het vocht in een kom op. Zet de stukjes peer en het vocht opzij. 

Giet de melk in een kommetje en sprenkel de keukenazijn erover. Zet opzij. 

Verwarm de oven voor op 180°C. Vet twee bakvormen (ca. 20cm diameter) in met boter. Knip twee cirkels uit een vel bakpapier die net iets groter zijn dan de diameter van de bakvormen en leg op de bodems. 

Zeef vervolgens in een grote kom de bloem, het zuiveringszout, het zout, de kristalsuiker en het cacaopoeder en meng onder elkaar. Kluts in een aparte kom het kookvocht van de peren, het melkmengsel, de eieren en de olie door elkaar. Voeg de natte ingrediënten bij de droge ingrediënten en meng tot een homogene deeg. Voeg als laatste de stukjes peer toe en verdeel het beslag over de twee bakvormen. Bak de cakes in ca. 25 à 30 minuten gaar, of tot wanneer je een breinaald in het midden steekt en het er proper uitkomt. Laat de cakes volledig afkoelen.

Maak nu het chocoladeglazuur. Breng in een pannetje het water, de boter en de suiker aan de kook en laat ongeveer 2 minuten doorkoken. Hak de chocolade in fijne stukken en voeg toe. Laat het geheel enkele minuten staan en roer om tot een gladde saus. Zet de saus opzij en laat indikken tot een dikke, smeerbare pasta. Je kan de saus ook in de koelkast zetten, maar let erop dat het glazuur dan niet steenhard wordt. 

Snijd de 'hoedjes' van de cakes eraf en verspreid een laagje van het glazuur over één cake. Draai de andere cake om en leg dit erop. Verwijder het bakpapier van de bovenste cake en verspreid de rest van het glazuur met een paletmes over de hele cake. Trek er lobbige pieken in voor een homemade effect, of strijk het helemaal glad voor een feilloze look. Zet de taart 1 uur in de koelkast, en bewaar ze tot 7 dagen op kamertemperatuur. 


Tips & tricks:
  • Als je geen zachte peren vindt, kan je ze schillen en even pocheren in kokend water.
  • Geen bakvormen van 20 cm diameter in huis? Gebruik dan een simpele bakvorm van 22 cm diameter en giet hierin al het beslag. Let er wel op dat de cake dan een langere gaartijd zal hebben. 

dinsdag 5 augustus 2014

Tarte macaroné


Tarte macaroné. Het klinkt misschien als een klassieker in de oren, maar door gebrek aan inspiratie van originele namen heb ik deze naam tóch snel uit mijn duim gezogen. Want klassieke patisseriebenamingen, dat geeft me altijd een fijn gevoel. Naar mijn weten heb ik nog nooit iemand amandelkoekjes tegen macarons horen zeggen, of pudding-gebakjes tegen onvervalste éclairs, of laat staan warme eidooierpap tegen een heerlijke sabayon. Vandaar dat ik deze gemacaroneerde taart (potverdekke, nu doe ik het zelf!) zo klassiek mogelijk wou houden, hoewel het toch min of meer mijn eigen experiment is. 


Na ettelijke trials & errors in het maken van macarons, besloot ik om mijn recept opnieuw even links te laten liggen. Mijn bijgelovige ik hoopt dan altijd dat dit beter is dan te blijven vloeken op iets wat tóch niet lukt als ik me er zo druk in maak. Tijdens die -hoe noem ik het?- bezinkingsperiode kwam ik op het idee om macaronbeslag in een taartvorm te gieten, en er met dit warme weer een fruitige toets aan te geven. Niets nieuws zou je zeggen, aangezien macarons & taartdeeg al eeuwen gemaakt wordt. Tóch moet je dit 's geproefd hebben vooraleer je oordeelt. De zoete macaronvulling -die trouwens heel wat weg heeft van marsepein- in combinatie met het zure van de abrikozen vormt volgens vele proevers een streling voor de tong. Ik zou zeggen, probeer 'm, en laat je smaakpapillen getuige zijn van een perfect smakenhuwelijk dat niet gauw vergeten zal worden! 


Benodigdheden:

Voor het taartdeeg

  • 160g patisseriebloem / patentbloem
  • 40g lichtbruine suiker
  • een snuifje zout
  • 70g boter (hoeft niet op kamertemperatuur gebracht te worden)
  • de fijngeraspte schil van 1 appelsien
  • 1 ei

Voor de macaronvulling

  • 120g amandelpoeder
  • 130g poedersuiker
  • 2 grote eiwitten op kamertemperatuur
  • een snuifje zout
  • 2 eetlepels abrikozenconfituur
  • 4 abrikozen

Voor de afwerking

  • 1 eetlepel abrikozenconfituur + een scheutje water
  • poedersuiker


Werkwijze:
  1. Begin met het maken van het taartdeeg. Meng in een kom de bloem met de suiker en het zout onder elkaar. Snijd de boter in blokjes en kneed die met je handen erdoor tot een kruimelig mengsel. Breek het ei erbij en kneed verder tot een homogeen en samenhangend geheel. Laat het taartdeeg verpakt in plasticfolie ca. 45 minuten in de koelkast rusten.
  2. Verwarm de oven voor op 200°C. Maak vervolgens de macaronvulling. Maal in een foodprocessor het amandelpoeder zo fijn mogelijk, of tot er geen dikke brokken meer te zien zijn. Mix vervolgens het poedersuiker erdoor tot het onder elkaar vermengd is. 
  3. Klop in een aparte kom de eiwitten met het snuifje zout met een elektrische mixer op tot stijve pieken. Vouw met een spatel het amandelmengsel voorzichtig door de eiwitten. Doe dit verder tot het beslag net van de lepel valt, maar zeker nog niet te lopend is. 
  4. Rol het deeg uit op een met bloem bestoven werkblad tot een cirkel die net iets groter is dan de diameter van de taartvorm. Vet de taartvorm in met boter en bestuif met wat bloem. Leg het deeg voorzichtig in de taartvorm, druk overal goed aan en verwijder de overhangende randen. 
  5. Verdeel de abrikozenconfituur over de bodem. Vul daarna een spuitzak met het macaronbeslag en spuit het beslag uit over de hele bodem. Snijd de abrikozen middendoor en verwijder de pitten. Leg ze met de bolle kant omhoog cirkelmatig in de vorm. Laat de taartvorm nog 15 minuten onaangeroerd staan, zodat er zich bovenop het beslag een 'velletje' kan vormen.
  6. Bak de tarte macaroné ca. 30 minuten in de voorverwarmde oven, of tot de bovenkant bruin gebakken is. Laat voldoende afkoelen.
  7. Verwarm, eens de taart lauw is, de abrikozenconfituur met het scheutje water enkele seconden in de microgolfoven. Roer dit kort onder elkaar en borstel het over de abrikozen. Bestrooi de taart eventueel met nog wat poedersuiker
  8. Bewaar de tarte macaroné tot 4 dagen op kamertemperatuur.

zaterdag 12 juli 2014

Chocoladetaart met zwarte olijven

Kookprogramma's, niets zo rustgevend, goesting-gevend, maar bovenal inspirerend als dat. Op een zaterdagochtend als deze houd ik ervan om me neer te ploffen in de zetel en meteen te zappen naar Njam! of om opgenomen afleveringen van Dagelijkse Kost of Masterchef te (her)bekijken. Ook ben ik een gedreven Youtuber, want wie anders ligt er nu om 23u s'avonds in zijn bed nog naar tutorials of andere how-to's te kijken? Op Youtube haal ik onder meer mijn mosterd bij Donal Skehan, een enthousiaste Ier met de culinaire creativiteit van een duizendpoot. Maar de tv-chef waar ik het àlleràlleràllermeest naar (op)kijk, da's ongetwijfeld de culinaire godin Nigella Lawson. Wil je 's les krijgen in hoe-maak-ik-foodporn? She's the master. 


Over naar deze speciale chocoladetaart nu. Deze week keek ik naar Masterchef, -topprogramma trouwens, hoewel ik nooit of te nimmer gebak zó verfijnd wil gaan maken zoals die kandidaten het doen- waar een kandidaat op de jury indruk wilde maken met zijn chocolade- & olijventaartjes. Tegen alle verwachtingen in, vielen de taartjes bij de juryleden ongelofelijk in de smaak. En jep, de dag erna kon ik niet snel genoeg in de keuken staan om met deze smakencombinatie ook aan de slag te gaan, aangepast aan mijn stijl uiteraard. Noem het nu plagiaat of niet, maar met deze taart kan je ongetwijfeld fronsende wenkbrauwen laten overgaan in blije gezichten, als de smaakpapillen van je proevers wat verder gaan dan de doorgaanse keuken tenminste.


Geen fan van olijven? Ik normaal ook niet, maar dit moet je gewoon geproefd hebben voor je erover oordeelt. Lust je 't nog niet, dan kan je de olijven gerust weglaten en er een goeie chocoladetaart van maken. Bovendien is deze taart glutenvrij van kop tot teen, reden te meer om dit avontuur aan te gaan. Enjoy!



Benodigdheden:

Voor de taart
  • 300g pure chocolade
  • 140g boter
  • 2 afgestreken eetlepels ongezoet cacaopoeder
  • 6 eieren
  • 250g kristalsuiker
  • 30g Maïzena
  • een snuifje zout
  • 50g zwarte olijven + 1 eetlepel warm water

Voor het chocoladeglazuur
  • 100g room
  • 100g pure chocolade

Werkwijze:
  1. Verwarm de oven voor op 180°C. Vet een springvorm (ca. 22cm diameter) in met boter en bekleed met een vel bakpapier. 
  2. Breng in een kookpot een bodem water aan de kook, zet hierboven een andere kom en smelt hierin langzaamaan de chocolade met de boter en het cacaopoeder tot een glad geheel. Haal van het vuur en laat het chocolademengsel een aantal minuten afkoelen. 
  3. Scheid de eidooiers van hun eiwitten en zet de eiwitten apart. Klop in een grote kom de eidooiers met de suiker bleek en romig. Klop eerst het chocolademengsel en daarna de Maïzena en het zout erdoor.
  4. Verwijder de pitten uit de olijven en hak ze in een keukenprocessor met het water fijn. Voeg de olijven toe aan het chocolademengsel. 
  5. Klop in een grote, schone kom de eiwitten met een snuifje zout tot stijve pieken. Klop 1/4 van het eiwit door het chocolademengsel. Vouw de rest van de eiwitten er voorzichtig door, zonder er lucht uit te kloppen. Stort het beslag in de springvorm en bak de taart ca. 50 minuten in de voorverwarmde oven. Laat de taart volledig in de vorm afkoelen, je zal merken dat het midden ietwat zal inzakken. 
  6. Maak vervolgens de chocoladeganache. Verwarm in een sauspannetje de room tot het kookpunt. Hak de chocolade in fijne stukken voeg toe aan de warme room. Laat het geheel een paar minuten onaangeroerd staan en meng daarna verder tot een gladde saus. Laat de ganache ca. 10 minuten afkoelen. 
  7. Giet het chocoladeglazuur in het ingezakte midden van de taart, en zet de chocoladetaart minstens één uur in de koelkast om het glazuur voldoende te laten opstijven. Bewaar de taart tot 4 dagen op kamertemperatuur. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...