zaterdag 15 november 2014

Krakende honing-gembercake

Eén van de leukste dingen die ik aan mijn hobby vind, is het feit dat je elk culinair idee dat je te binnenschiet kan omzetten tot iets wat je een paar uur later met je wanten vers uit de oven haalt. Ik moet toegeven, soms worden hier zo'n scheve smoelen aan tafel getrokken dat ik mijn probeersel binnen de seconde zo snel mogelijk de vuilbak wil induwen en het meteen vergeten wil. Maar wanneer er zo'n moment is waarop je proevers zich dan tóch nog maar  een stukje extra nemen, zichzelf belovend dat ze wel eens een paar kilometers meer zullen joggen, dan zou je je geen betere hobby op de wereld kunnen wensen. 


Dit was dan ook het geval wanneer ik afgelopen week het recept voor mijn honing-gembercake schreef: een cake die je de zalige zoetheid van honing geeft in combinatie met de pittigheid van gember. Bring it on, baby!


Als fancy upgrade werkte ik hem af met sierlijke karameldraden, ook wel engelenhaar genoemd, waardoor je de cake omtovert tot een sierlijk kunstwerk op je koffietafel. Uiteraard kan je hem ook zonder de karameldraden maken, want culinair gezien is simpel voor mij vaak een synoniem voor lekker




Benodigdheden:

De cake
  • 200g boter
  • 250g vaste honing
  • 3 eieren
  • 170g patisseriebloem / patentbloem
  • 5g bakpoeder
  • 2 theelepels gemberpoeder, of meer/minder volgens je eigen smaak
  • een flinke snuif zout
  • 1/2 dl melk 

De karameldraden
  • 125g kristalsuiker
  • 1 eetlepel water


Werkwijze:

Begin met het maken van de cake. Verwarm de oven voor op 180°C. Vet een rechthoekige cakevorm in met boter en bestuif met wat bloem.

Smelt de boter in een kommetje in de microgolfoven. Klop meteen, handmatig of met een keukenrobot, in een grote kom de gesmolten boter met de vaste honing ongeveer 4 minuten op, of tot de kom lauw aanvoelt. Klop één voor één de eieren erdoor.

Zeef de bloem, het bakpoeder, het gemberpoeder en het zout boven het botermengsel en meng tot een homogeen beslag. Giet het beslag in de cakevorm en bak de cake ongeveer 50 minuten goudbruin en gaar in de voorverwarmde oven. Laat volledig afkoelen in de cakevorm.

Eens de cake afgekoeld en ontvormd is, kan je beginnen aan de karameldraden. Vul de bodem van je pompbak met ijskoud water. Meng in een sauspannetje de suiker met het water, tot het op nat zand lijkt. Smelt het geheel op middelhard vuur tot de suikerthermometer 173°C aangeeft, of tot het een donkerbruine kleur (maar zeker geen verbrande geur!) heeft. Haal de pan van het vuur en dompel het kort onder in het koude water om te voorkomen dat de karamel nog verder zou gaan koken. 

Trek met behulp van een vork sierlijke draden rond de cake. Hoe fijner de draden, hoe beter. Bewaar de cake op tot 5 dagen op kamertemperatuur.  

maandag 10 november 2014

# weekendblogawards


Vorige donderdag was het zover: de uitreiking van de Knack Weekend Blog Awards 2014 was aangebroken. Alle finalisten werden uitgenodigd op een exclusief event in Smets Brussel, waar de uiteindelijke prijsuitreiking voor de climax van de avond zorgde. Ik besloot op voorhand om me alvast wat goeie moed in te drinken, wat aan de fancy verzorgde catering te zien echt niet moeilijk was. Aan alle mensen van Weekend Knack zelf, you nailed it! Ik denk dat elke aanwezige blogger zijn ogen meer dan genoeg de kost kon geven met alles wat jullie voorzien hadden. 


Het bijzondere aan de Weekend Knack blog awards is dat het hele concept eigenlijk niet puur en alleen draait om 'de award', maar om elke genomineerde wat meer in de kijker te zetten en ze vooral samen te brengen om te netwerken. Want hé, we leven nu eenmaal in de 21e eeuw. Misschien ben ik toch nog niet zo goed mee met mijn vak dan ik zelf dacht, aangezien ik vaak geen Baked Louie's businesskaartje in ruil voor iemand anders het zijne kon geven. Achja, jong en onbezonnen :) 


Als kers op de taart mocht ik de award van Beste Foodblog in de wacht slepen. GE KUNT NIET GELOVEN HOE NEIG IK VERSCHOTEN WAS! Wetende dat alle andere genomineerden in de categorie Food stuk voor stuk mooie en kwaliteitsvolle blogs hebben, leek het mij bijzonder moeilijk tegen hen te concurreren. Maar hé, ik denk dat er zelfs nu nog een stuk adrenaline door mijn lijf zit te gieren, ik ben er zot-formidabel-fantastisch blij mee. 

Ziehier de top 3 binnen de categorie Food:


Voor een overzicht van alle (schitterende) winnende blogs, kan je surfen naar deze link. Ook alle andere genomineerde blogs zijn meer dan een kijkje waard, just sayin'. 

Bedankt aan iedereen om te stemmen, me te volgen en recepten uit te proberen. Blijf bakken, en ik blijf nog steeds met volle goesting de bakmicrobe verspreiden! 

vrijdag 7 november 2014

Saint-honoré met kastanjevulling


De voorbije drie maand waren op z'n minst hectisch te noemen: voor het eerst zat ik samen met 700 man in een aula waardoor ons vertrouwd humaniora-klasje wel heel ver weg leek, voorgekauwde leerstof uit het middelbaar werd vervangen door dikke kleffers van boeken die je al vanaf de eerste pagina afschrikten, en bovenal: er was de verraderlijke VRIJHEID! Ik ben een gewoontedier, en was -logisch ook- overdonderd van dat nieuwe leven. Even dacht ik zelfs bij mezelf dat ik bloggen snel van mijn hobbylijstje mocht gaan schrappen, en er ooit misschien wel weer eens mee zou kunnen beginnen.  Maar hier ben ik weer, schrijvend vanuit mijn vertrouwde bureaustoel met een tas dampende kaneelkoffie binnen handbereik. Want da's nu eenmaal mijn gewoonte, weet je.


De koude winterdagen komen dichterbij, of zijn misschien volgens sommigen al aan de gang. Ik denk dat bij de meeste hobbybakkers net op dat moment hun oven op volle toeren draait, en ze hun huis het liefst van al gevuld willen krijgen met de geur van chocolade, kaneel en andere gezelligmakende geuren. Wat ook een bom van gezelligheid is, da's ongetwijfeld een Saint-Honoré. Enkele weken geleden stond mijn voorraad zelfgemaakte kastanjeconfituur in de koelkast geniepig naar mij te lonken, en besloot ik ze te verwerken in deze Franse klassieker. 


Geen kastanjefan, of simpelweg geen kastanjeconfituur in huis? Don't worry, je kan 'm gerust ook maken met een simpele slagroomvulling. Zie tips & tricks voor hoe je hiervoor aan de slag gaat. 




Benodigdheden:

De soesjes
  • 400g water
  • 160g boter
  • 1/2 theelepel zout
  • 280g zelfrijzende bloem
  • 5 à 8 eieren, naargelang de grootte

De kastanjevulling
  • 850g kastanjeconfituur (zelfgemaakt of uit de winkel)
  • 3 dl volle room
  • 2 eetlepels kristalsuiker (indien je de zelfgemaakte versie gebruikt)

De chocoladeganache
  • 300g volle room
  • 300g pure chocolade
  • een snuifje zout


Werkwijze:

  1. Begin met het bereiden van de kastanjeconfituur (klik op de link voor aanwijzingen) indien je die zelf maakt. Zet opzij. 
  2. Maak vervolgens de soesjes. Verwarm de oven voor op 220°C en bekleed twee bakplaten met bakpapier. 
  3. Breng het water samen met de boter en het zout op een middelhoogvuur aan de kook, net tot de boter helemaal opgelost is. Haal de pan van het vuur en meng er de zelfrijzende bloem door. Meng tot een vochtige deegbal en roer nog even droog op het vuur.
  4. Laat de deegbal in een aparte kom afkoelen tot op lichaamstemperatuur of roer met de menghaak in een keukenrobot tot de kom lauw aanvoelt. 
  5. Voeg de eieren één voor één toe en meng stevig tot een spuitbaar, maar niet te vloeibaar deeg. Je hoeft vaak niet alle eieren toe te voegen. 
  6. Vul een spuitzak met effen spuitmondje met het deeg en spuit toefjes met ongeveer 3 cm tussenruimte op de bakplaten. Bak de soezen ongeveer 15 à 20 minuten in de oven tot ze helemaal gerezen zijn, verlaag daarna de temperatuur naar 150°C en laat ze zo nog 10 à 15 minuten volledig uitdrogen. Trek de ovendeur tijdens het bakken niet open, want dit kan ervoor zorgen dat de soezen helemaal mislukken! Laat de soezen volledig afkoelen en maak vervolgens de kastanjevulling.
  7. Klop in een kom handmatig of met een mixer de volle room met de kristalsuiker tot pieken. Roer in een andere kom de kastanjeconfituur los en spatel de opgeklopte room erdoor. Snijd met een scherp mesje een klein gaatje onderaan alle soezen, ter grootte van het spuitmondje van je spuitzak. Vul een spuitzak met effen spuitmondje en vul de soezen één voor één met de kastanjecrème. 
  8. Maak nu de chocoladeganache. Breng de volle room op een zacht vuurtje aan de kook. Zet het vuur af, snijd de chocolade in stukjes en voeg toe aan de room. Laat het geheel een paar minuten onaangeroerd staan en roer door tot een gladde saus. Meng als laatste het zout erdoor en laat de ganache tot lichaamstemperatuur afkoelen. 
  9. Neem een taartplateau erbij en stapel de soesjes in torenvorm op elkaar. Overgiet met de afgekoelde chocoladesaus en zet de Saint-Honoré in de koelkast om de ganache te laten opstijven. 
  10. Serveer dit dessert bij voorkeur nog dezelfde dag, aangezien de soesjes snel slap kunnen worden. 


Tips & tricks:
  • Als je geen kastanjeconfituur gebruikt, kan je ook gewoon gaan voor een slagroomvulling. Klop hiervoor 8 dl volle room met 340g kristalsuiker en 16g slagroomversteviger op tot stevige pieken en ga vervolgens op dezelfde manier te werk als beschreven in het recept. 
  • Geen master in het maken van soezendeeg? Misschien heb je wel iets aan mijn failproof tips, zodat je soezen nooit meer zullen mislukken! 

zaterdag 27 september 2014

Reisverslag Marokko + recept pastilla

Op 1 september begon ik samen met mijn zus Julie en onze mede-avonturierster Nina aan de zotste 10 dagen van mijn leven tot hier toe, richting wonderbaar Marokko. Wat oorspronkelijk een idee van Julie en ik om in september eens een 'ander' reiske te doen was, draaide uit op een backpack-reis boordevol aangename (maar ongetwijfeld ook onaangename) ervaringen. Onze reisziel zou zich misschien niet voldaan gevoeld hebben mochten we enkel Marrakech bezocht hebben, want Marokko is echt wel véél meer dan het beroemde Djemaa El Fna plein als eyecatcher op postkaartjes. 




Hop, wij drieën met onze backpack de vlieger om om 23u lokale tijd te landen. Om zeker niet in tijdsnood te geraken, besloten we op voorhand allereerst een Sahara-tocht te gaan maken.  Hiervoor namen we s'ochtends een grand taxi (lees: een old school Mercedes, waarbij de sleutels tijdens het rijden liefst nog eens uit het contact vielen, en er geen gordels waren) in Marrakech, direct richting onze tussenstop, Ouarzazate. Dit taxi-tripje duurde maar liefst 3,5 uur, dwars door het Atlasgebergte. Neem die Touristil alvast in de aanslag, maar vergeet ook af en toe niet buiten het raam naar het wondermooie gebergte te kijken.  




Tip 1: taxi's zijn echt heel goedkoop in Marokko, enkel heb je altijd wel een stuk af te bieden. Wij gingen vaak voor de helft van de prijs van de taxi-chauffeurs, en kwamen op die manier al gauw tot een goeie prijs.


Grand taxi 

Eens aangekomen in Ouarzazate, was het moeilijk om ons te vervelen. 

Tip 2: We bezochten er de Atlas studios, ook wel het Hollywood van Marokko genoemd. Wist je dat niets minder dan films als The Gladiator, Sex And The City 2 en Astrix & Obelix: missie Cleopatra er opgenomen zijn? Deze studio's zijn het bezoekje waard, enkel moet je er wel de pover-geïnteresseerde gids bijnemen. 



Na een 4 uur-durende busrit van Ouarzazate naar M'hamid (het laatste dorpje voor je in de woestijn gaat), waren we op onze effectieve reisbestemming toegekomen. 

Tip 3: Voor verdere bestemmingen kan je in Marokko een grand taxi of een CTM-bus nemen. Wij hebben ze allebei gedaan, en raden je de bus aan. De chauffeurs rijden veel veiliger, het is een stuk goedkoper, en last but not least: er zijn autogordels! 

De Sahara was dé ervaring van onze reis. Onze Sahara-trip hadden we vooraf geboekt via www.saharatouring.com. Sahara Touring wordt gerund door Bobo en Tine, zij is een Vlaamse die in Marokko niet enkel gevallen is voor de charmes van het land, maar ook voor de charmes van Bobo. Hij groeide op in de woestijn, en heeft er tot zijn twintigste geleefd. Na meer dan 20 jaar ervaring in toerisme, weet Bobo als geen ander je op je volste gemak te laten voelen. Bij Tine konden we terecht voor alle info vooraf, en was ongeveer de beste touroperator van onze hele reis. Wij kozen voor 2 dagen / 1 nacht in de woestijn, omdat het avonturiersgehalte in ons nu ook weer niet zó hoog is. Ook was het er maar liefst 43°C overdag, en quasi onverantwoord dus om langer op dromedarissen rond te tsjokken. 

De dingen die je op zo'n woestijntocht ziet, daar heb je ogen te weinig voor. Gaande van de mooiste palmbomen tot hoge duinen en desolate woestijndorpjes. En geloof het of niet, een frisse regenvlaag overdag was nog nooit zó welkom geweest. September is dan ook de seizoenswissel in de woestijn, en dat gaat gepaard met onweer, wind en regen. Ode aan de verfrissing! 





Tip 4: Als je beslist de woestijn in te trekken, koop dan zeker zo'n typisch alles-bedekkende hoofdsjaal. Voor een tiental dirhams kan je er een bemachtigen, en het biedt je de perfecte bescherming tegen zand, maar vooral ook zon!

Eens we gewend waren aan de stilte en de schoonheid van het landschap, was het spijtig genoeg tijd om naar de bewoonde wereld terug te keren. Met een 4x4 reden we s'nachts door de woestijn, wat voor mij tot nu nog steeds gekkenwerk lijkt. Geen richtingaanwijzers, amper licht en alle duinen zien er wel hetzelfde uit. Toch kennen de gidsen perfect hun weg, en waren we na een ritje van 2 uur alweer veilig in M'Hamid toegekomen. De volgende ochtend sprongen we opnieuw de bus op richting Marrakech: 10 uur draaien en kronkelen langs de steilste afgronden door het Atlasgebergte, dat verdient wel enkele Touristils, i'm tellin' ya! :)


Marrakech, da's ongetwijfeld een sprookje van 1001 nacht. Overnachten deden we in riad Amira, waar je voor een prijsje kan overnachten en er de meest geweldige service voor in ruil krijgt. In de namiddag kan je heerlijk pootje baden aan het zwembad in de binnenplaats, s'ochtends krijg je een uitgebreid ontbijt opdat je overdag zeker geen honger meer zou krijgen én er is een dakterras waar je op de minder warme uren van de dag een kleurke kan opdoen. Het enige nadeel aan riad Amira was wel dat bijkomende kosten als drank of eten voor Marokkaanse normen behoorlijk duur was, maar dit vergeet je snel als je weet welke culinaire schatten Marrakech allemaal te bieden heeft. 


Tip 5: Marokko heeft op culinair vlak heel veel te bieden, maar voor je het weet kan je het aan je darm- of buikflora zitten hebben. Drink daarom nooit kraantjeswater, eet geen rauwe groenten of fruit zonder schil én let er altijd op of je vlees volledig gaar is. Niets is zo vervelend wanneer je zoals Nina en mij op de voorlaatste dag liefst zoveel mogelijk een WC binnen handbereik zou willen!


Touristische trekpleisters als de Souks, Palais El Baidha (zie foto onder) of Jardin Majorelle zijn ongetwijfeld een bezoekje waard. Maar wat on top of the bill staat, da's ongetwijfeld Djemaa El Fna. Dit is min of meer het beroemdste plein van Marrakech, waar je overal eetkraampjes, slangenbezweerders, henna-tatoeëersters en straatartiesten tegen het lijf loopt. 



Tip 6: Laat je niet misleiden door de verraderlijke charmes van het plein Djemaa El Fna, want hoe spijtig het ook is: niets is er gratis! Raak je een slang aan en neem je er een foto van, dan tel je al gauw enkele tientallen dirhams neer. Laat je ook niet omkopen door henna-tatoeëersters, want voor je het weet heb je een hele tekening op je hand staan waarnaar je niet eens gevraagd hebt. En de prijs ervan? Again, steevast onderhandelen is the message! 

Tip 7: Heb je een allergie aan alle ruivende dieren? Join the club! Vergeet dan zeker niet om elke dag een pilletje te slikken alvorens je de stad intrekt, want rond elke hoek schuilt er wel een paard, ezel, straatkat of -hond! 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
RECEPT PASTILLA

Zoals ik al eerder vermeldde, behoort de Marokkaanse keuken nu echt wel tot mijn top 5, mede dankzij hun overheerlijke tajines, couscous en tanjia's. Raar maar waar liet hun mierzoete patisserie me koud. Ik ben altijd al een zoetebek geweest, en net iets te veel suiker kan in mijn recepten geen kwaad, maar van de Marokkaanse zoetigheden kreeg ik gewoon instant tandpijn. 

Waar ik wél helemaal gek van loop, zijn hun platte broden, ook wel khobz genoemd, dat ik binnenkort ongetwijfeld in de keuken eens wil maken. En de prijs voor de absolute culinaire ontdekking van de hele reis, die gaat naar de pastilla! 


Dit is een hartige en tegelijkertijd zoete taart, gemaakt met brickdeeg die meestal een kip- & amandelvulling bevat. Ook bestaan er varianten met vis en zeevruchten, en mijn oudste zus Laur maakt hem vaak in de vegetarische variant met courgette klaar. 


Deze specialiteit doet het beslist perfect als zondagse maaltijd, of op een feestdag die als geen ander gevierd moet worden. Hieronder geef ik jullie alvast mijn persoonlijke favoriet mee, met kip en amandelen. Enjoy! 




Benodigdheden:

  • 500g rauwe kipfilet
  • 3 eetlepels olie
  • 4 ajuinen
  • 1 teen knoflook, geperst
  • 1 bosje peterselie
  • 6-tal takjes koriander
  • 1 kaneelstokje
  • 1 eetlepel fijngeraspte gember
  • 5 eieren
  • 130g boter
  • 200g amandelpoeder (of 150g amandelpoeder + 50g amandelschilfers)
  • 3 eetlepels kristalsuiker
  • 1 eetlepel kaneel
  • 100g boter, om het deeg in te vetten
  • 8 vellen brick deeg (vervangbaar door filo deeg) 
  • zout en peper
  • poedersuiker & kaneel, ter decoratie


Werkwijze:

Snij de kipfilet in blokjes. Verhit in een koekenpan de olie en bak de kipfilet kort en krachtig bruin. Haal ze uit de pan en zet opzij. Snijd de ajuin, peterselie en de koriander fijn. Fruit de uien en de knoflook in de resterende olie van de pan, en voeg de fijngehakte kruiden samen met het kaneelstokje, gember en zout en peper naar smaak toe. Giet 1,5 dl water in de pan en voeg de kip opnieuw toe. 

Zet vervolgens het deksel op de koekenpan en laat een uur op een zacht vuurtje sudderen, zodat de saus indikt. Roer regelmatig om te voorkomen dat de onderkant gaat aankoeken. Klop de eieren los met een vork, haal de pan van het vuur en voeg snel roerend het eiermengsel toe. 

Smelt de 130g boter in een pannetje en bak er vervolgens het amandelpoeder in. Voeg de suiker en de eetlepel kaneel toe. 

Verwarm de oven voor op 200°C en vet een springvorm (ca. 22cm doorsnede) in met wat boter. Smelt de 100g boter in een kommetje en borstel 1 vel brickdeeg hier langs één kant lichtjes mee in. Leg het vel filodeeg op de bodem, borstel nog een vel in met boter en leg dit vel bovenop het eerste vel. Herhaal dit voor de 4 resterende vellen brickdeeg, en houd het laatste vel om de taart te bedekken. 

Vul de springvorm met het kipmengsel en verspreid hierover het amandelmengsel. Smeer nog een vel brickdeeg in met boter en bedek hiermee de bovenkant. Zorg ervoor dat alle kanten van de taart volledig 'dichtgeplakt' zijn. Bak de pastilla ca. 20 à 30 minuten in de oven, of tot het brickdeeg goudgeel en krokant gebakken is. Bestrooi met nog wat poedersuiker en kaneel en serveer bij voorkeur warm. 



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nu zie ik je enkel nog denken: hoeveel heeft zo'n reisje aan hen gekost? Wel, voor een dikke 700 euro (inclusief Ryanair vlucht en alle onkosten ter plaatse!) kan je de mooiste 10 dagen van je leven beleven. Pretty good, ha? 

maandag 22 september 2014

Mag de temperatuur wat lager?

Ahoi, dear bakers! Geen recept of ander mierzoet keukenverhaal te lezen in deze post, wel een bitter-ernstige mededeling. In de afgelopen paar jaar heb ik naar hartelust de leukste aspecten van mijn hobby meegemaakt: al mijn culinaire avonturen postte ik maar al te graag op mijn blogspotje, naarmate ik meer oefende kon ik eindelijk m'n eigen recepten schrijven, en als kers op de taart mocht ik ze samenbundelen in een bakboek. Mijn leeftijd was volgens velen een grote troef, want wie had ooit gedacht dat zo'n 16 jarig broekventje als ik een boek zou uitbrengen? 

Nu, 2 jaar later, sta ik aan het begin van een nieuwe fase. Voor sommigen onder jullie lijkt die fase misschien heel ver weg, anderen zitten er misschien nog in en kunnen zich er perfect in inleven. Het 16-jarig bakkertje is een 18-jarige student Handelswetenschappen geworden, die niet meer dezelfde zeeën van tijd heeft zoals hij in het middelbaar had. Daarom voel ik me verplicht om even een versnelling lager te gaan trappen, en enkele deuren achter mij op een kier te zetten. Sluiten wil ik ze niet, daarvoor is die culinaire microbe in mijn lijf te groot. 

Wat ik wil, is in mijn vrije tijd gewoon opnieuw doen wat ik het allerliefste doe: in mijn keuken kneden door mijn deeg en roeren in mijn beslagkom. Zonder workshops, zonder stresszweet en zonder deadlines. Voorlopig gewoon weer back to basics gaan, met uiteraard van tijd nog eens een blogpost over mijn allernieuwste recept. Want zoals de culinaire godin Julia Child ooit zei:

"The measure of achievement is not winning awards. It's doing something that you appreciate, something you believe is wortwhile."


 Kortom, wat verandert er voor jullie? Niet zo heel veel, behalve het feit dat Baked Louie's voorlopig opnieuw een simpele blogspot wordt, waar je tijd om tijd mijn nieuwe culinaire avonturen kan terugvinden. Tot ik weer met mijn twee poten op de grond beland ben en alles op alles kan zetten om in de culinaire wereld verder te gaan. Want je dromen, daar blijf je natuurlijk voor gaan! 

PS: Voor wie mijn (voorlopig) laatste promotiewerk wil zien, kan je op 1 november naar de Boekenbeurs komen. Daar signeer ik Baked Louie's exemplaren van 11u30 tot 16u30, jieha! 

vrijdag 12 september 2014

Magische repen met pruimencompote

Na 10 dagen Marokko langs de binnen- & buitenkant te leren kennen, had het gisteren nog nooit zo goed gevoeld om opnieuw mijn garde in de hand te nemen en in mijn vertrouwde Kitchenaid potten te roeren. Want eerlijk waar, de laatste paar dagen leek het wel alsof ik mijn bak-drang zou moeten sussen door gewoon mijn handen in een pot bloem te gaan steken. Pretty weird, ha? Gelukkig heb ik ook veel culinaire ontdekkingen gedaan, van zoet naar zoeter en zoetst. Of wat dacht je van een perfect huwelijk van zoet en zout in een pastilla? Bon, ik wijk af. Een volledig reisverslag, inclusief recepten, da's pas voor binnenkort. 



Twee lezers stuurden me onlangs het artikel van Weekend Knack door over de magische taart, en vroegen of ik zelf ook zo'n recept kon schrijven. Ik kende het al, maar gokte eerst op zo'n Amerikaanse uitvinding die er onweerstaanbaar uitziet en uiteindelijk je oren uitkomt. Nu blijkt zo'n magische taart echt wel het omgekeerde te zijn, en lijkt een nieuwe rage wel aangebroken te zijn. Magische taarten zijn tegenwoordig helemaal hot, omdat je met één beslag drie lagen creëert: een zachte bodem, een puddinglaagje én een sponslaag bovenop. Je maakt er beslist bij iedereen indruk mee, en je kan ze in allerlei varianten maken, gaande van een simpele vanille versie tot chocolade of een exotische versie. 


De fruitsoort die nu hotter dan hot is, da's ongetwijfeld pruimen. Ik ben nogal een voorstander van seizoensfruit- & groenten, en als het kan mogen ze ook nog eens van ons eigen land zijn om de uitstoot te beperken. Jep, ik denk vaak groener dan je zelf zou denken :) 



Daarom heb ik bij deze magische repen een verse pruimencompote gemaakt, met wat gember en citroensap om de smaak op te krikken. Je kan gerust ook rabarbercompote of een chocoladesausje erbij serveren, you're the master. Neem alvast je toverstaf en goochelhoed in de hand! 


Benodigdheden (24 repen):
 
Voor de magische repen
  • 500g melk
  • 1 eetlepel vanille extract
  • 4 eieren
  • 1 eetlepel water
  • 125g poedersuiker
  • 125g boter, gesmolten en afgekoeld
  • 115g patisseriebloem/patentbloem
  • een snuifje zout

Voor de pruimencompote
  • 5 rode pruimen
  • 1 eetlepel citroensap
  • 25g kristalsuiker
  • 1 theelepel gember in poedervorm


Werkwijze:


Begin met het maken van de magische repen. Verwarm de oven voor op 150°C. Vet een rechthoekige bakvorm van ca. 22x28 cm in met boter en bestuif met wat bloem. 

Verwarm in een sauspannetje de melk met het vanille extract tot het lauw aanvoelt. Zet opzij. Scheid de eidooiers van de eiwitten en zet de eiwitten apart. Klop in een grote kom de eidooiers met het water en de poedersuiker ca. 4 minuten bleek en luchtig. Meng vervolgens de gesmolten boter erdoor. Zeef de bloem boven de kom en roer dit met het zout erdoor.Giet hierna de lauwe melk erbij en meng tot alles onder elkaar verdeeld is. 

Klop in een aparte, schone kom de eiwitten met een snuifje zout op tot stevige pieken. Meng de eiwitten voorzichtig met een garde door het melkmengsel tot een homogene massa. Doe dit niet met een pannenlikker, anders krijg je het eiwit nooit goed verdeeld. 

Giet het beslag in de bakvorm en bak de magische taart ca. 50 minuten in de oven, of tot de bovenkant goudbruin is en het niet meer stevig wiebelt. Laat de repen enkele uren (bij voorkeur een nachtje) volledig afkoelen in de bakvorm. 

Maak nu de pruimencompote. Snijd de pruimen in twee, verwijder de pit en snijd de pruimen in gelijke stukken. Voeg dit samen met de rest van de ingrediënten toe aan een sauspan en zet het vuur op een zacht pitje. Laat het geheel ca. 25 à 30 minuten sudderen. Roer af en toe, tot je een compote hebt met nog hier en daar een stukje pruim. Laat de compote even afkoelen. 

Snijd het gebak in 24 gelijke repen en serveer met de verse pruimencompote. 

dinsdag 26 augustus 2014

Glutenvrije vijgen- & rode wijn repen




Vijgen en rode wijn, alweer zo'n combinatie die enkel bij het horen ervan je smaakpapillen laat tintelen. En zowel mijn habitueel proever-panel als ik moeten toegeven, quelle belle marriage!




Welke wijn je ook voor dit recept gebruikt, deze repen zijn beslist een schot in de roos op je dinertje. Ook ben ik ervan overtuigd dat ze een goeie indruk nalaten bij je schoonmoeder, want wijn en vrouwen, da's als aardbeien en chocolade. Het belangrijkste in de bereiding is dat de vijgen, suiker & rode wijn perfect in verhouding zijn opdat de smaken mooi in elkaar zouden overvloeien. Et voilà, aanschouw hieronder het resultaat na enkele trial and errors :-) 





Bovendien zijn de repen van begin tot eind glutenvrij, dubbel bakplezier dus! En of ze je ze nu zonder of met toasted marshmallow maakt, i'm sure you'll love it.





Benodigdheden (8 grote repen):

  • 2 deciliter + 2 eetlepels goedkope rode wijn
  • 130g boter 
  • 300g gedroogde vijgen
  • 1/2 tl kaneelpoeder
  • 1/2 tl gemberpoeder
  • 1 eetlepel honing
  • 50g kristalsuiker
  • 2 eieren op kamertemperatuur
  • 80g amandelpoeder
  • 1 tl zuiveringszout
  • 8 marshmallows


Werkwijze:

  1. Verwarm de oven voor op 180°C en vet een rechthoekig, middelgroot bakblik in met boter. Breng in een sauspan 2 deciliter rode wijn, de boter, de vijgen, de kruiden en de honing op een zacht vuurtje aan de kook. Blijf 10 minuten af en toe roeren tot de vijgen zacht zijn en je een stroperige consistentie hebt. Mix het geheel met een staafmixer tot een papje en laat 5 minuten op kamertemperatuur afkoelen. 
  2. Klop in een grote kom de eieren met de kristalsuiker ongeveer 3 minuten bleek en luchtig. Roer beetje bij beetje het vijgenmengsel erdoor, en hierna het amandelpoeder en het zuiveringszout. Meng tot een glad beslag.
  3. Stort het beslag in het bakblik en verdeel de marshmallows erover. Bak de repen ongeveer 30 minuten in de voorverwarmde oven, of tot ze er donkerbruin langs de bovenkant uit zien. Laat voldoende in de vorm afkoelen en snijd in 8 gelijke repen. Zweef indien mogelijk met een gasbrandertje over de marshmallows heen om het toast effect wat te versterken.
  4. Bewaar de repen tot 7 dagen op kamertemperatuur.  
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...